Profiel van GoLFeRieZ(-_-")""۞●●[G]ФL[₣]_[Z]@...Foto'sWeblogLijsten Extra Help

Weblog


    16 mei

    อีกเพียง 1 ปี ความสุขก้จะจบลง

    เวลาช่างผ่านไปเรวมากมาย
    ม.6 แล้วครับเพื่อนๆ
    เพื่อนๆยังจำตอนที่อยู่ ม.4 กันได้หรือไม่
    ต่างคนต่างไม่รุ้จัก จับกันอยู่แต่กลุ่มเดิมๆ
    บางคนก้เริ่มนั่งใกล้กัน สนิทกันโดยม่ารุ้ตัว
    อยู่ในห้องเรียน 4 เหลี่ยมด้วยกัน 40 กว่าคน
    วันเวลาผ่านไปห้อง 4 เหลี่ยมนั้น ก้แปรเปลี่ยนเปนบ้านหลังที่สอง
    เป็นบ้านที่ไม่มีเตียง ไม่มีทีวี ไม่มีคอม
    มีเพียงแต่ความรัก ความห่วงใย รอยยิ้มที่เรามีให้กัน และคอยช่วยเหลือกันเสมอ
    ซึ่งความรุ้สึกไม่ต่างไปกับบ้านหลังที่ 1 เลย
    มีพ่อแม่ หรือ บางทีก้มีแม่ 2 คน ม่ามีพ่อ 55
    พอพวกเราแก่ขึ้นอีกนิด
    เราก้มาอยู่ชั้นม.5 โดยไม่รุ้ตัว
    แต่ละคนก้เริ่มรุ้นิสัยซึ่งกันและกัน
    คนที่เพื่อนไม่ชอบก้ปรับเปลี่ยนให้เปนที่รักของเพื่อนๆ
    ในปีนี้ความสัมพันธ์ในบ้านหลังที่ 2
    ที่ในบ้านมีเพียงแค่เพื่อนๆ ก้ได้เปลี่ยนไปเปนความสัมพันธ์แบบพี่น้องกัน
    รักกัน ห่วงใย ช่วยเหลือ และช่วยกันสู้กับปันหาต่างๆมากขึ้น
    คนที่เคยเรียบร้อย ถูกระเบียบก้เริ่มเปลี่ยนไป
    หัวคว้าน กางเกงสั้น ไว้ผมยาว โดดเรียน เข้าห้องสาย ปากหาเรื่องมากขึ้น
    บ้าๆบอๆ แซวครู เล่นกีฬาในร่ม จับคู่ปันยาอ่อน
    เที่ยว แต่งตัว ร้านเกม ใช้เงิน รุ้จักหยิง
    บางคนก้มีความรักเข้ามาในชีวิต
    มีทั้งสมหวัง ผิดหวัง
    คนที่ผิดหวัง เพื่อนๆก้มาช่วยกันปลอบให้หายจากความเจบปวด
    คนที่สมหวังเพื่อนๆก้คอยเปนตัวดันให้ทั้งคู่สมหวังกัน
    ใครมีความสุขก้มีความสุขด้วยกัน
    ใครที่มีความทุกข์ก้ช่วยกันปลอบและแก้ไข
    แต่วันเวลาเหล่านัน้ตอนนี้มันได้เปลี่ยนไปแล้ว
    เมื่อไหร่นั่นหรือ
    เมื่อเราขึ้นมาอยู่ ม.6เตมตัวไง
    เอนทรานซ์เปรียบเหมือนกำแพงขวางการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างกัน
    บางคนอาจคิดว่าไม่จริง ลองคิดดู
    ขณะที่ม.4 ม.5 นั้น เรานัดกันไปเที่ยว ไปออกกำลังกาย ผ่อนคลาย เล่นบ้าๆบอๆในชม.เรียน
    แต่ทว่าม.6ต่างคนต่างเครียดกับเรื่องกานเอนทรานซ์
    เวลาที่มีให้กับเพื่อนๆก้ได้หายไปกับการอ่านหนังสือ
    เล่นอะไรก้ไม่เตมที่เหมือนแต่ก่อน
    และเเน่นอนความสนใจเพื่อนของบางคนก้ย่อมลดลงด้วย
    ดังนั้น
    พวกเราอย่าให้การเอนทรานซ์มาหยุดยั้งความรัก ความรุ้สึกดีๆที่เราเคยมีให้กัน
    เวลาของความสุขใกล้หมดลงแล้ว
    เมื่อเข้ามหาลัย ไม่สามารถจะเล่นบ้าๆบอๆในห้องได้อีกต่อไป
    เพื่อนที่มาใหม่ก้ไม่สามารถจะรุ้ถึงจิตใจที่แท้จริงได้
    ไม่ได้มีแต่เพื่อนที่หวังดีเหมือนตอนมัธยม
    ไม่มีครูที่คอยมาดูแล ช่วยเหลือเรา
    เพื่อนที่จริงใจก้น้อยลง
    ไม่อยากให้เวลา
    นั้นมาถึง
    เลย
     
    ปล.เพื่อนๆถึงแม้จะมีปันหากัน แต่ก่อนจบ เชื่อว่า
    ทุกคนคงต้องจับมือ กอดคอกัน และเสียน้ำตาพร้อมกันเปนครั้งสุดท้าย
    ก่อนจะแยกย้ายกันไปทั่วทุกมุมของดินแดนประเทศไทย
    ที่กว้างใหญ่และยากที่จะได้พบกันอย่างพร้อมหน้าอีก
     
    คิดถึงทุกคนนะ
    สู้ๆ