| Profiel van GoLFeRieZ(-_-")""۞●●[G]ФL[₣]_[Z]@...Foto'sWeblogLijsten |  Extra  Help |
|
02 september Confusion of Lifeปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ
ทำอะไรไม่ดีสักอย่าง
เบื่อ เซง สับสน
Where is my heart?
Where is my useless life?
Wait for s'one
who
can
change my life
please, bring me out from
the ConfuSion...
by
Useless boy
Somlert
16 mei อีกเพียง 1 ปี ความสุขก้จะจบลงเวลาช่างผ่านไปเรวมากมาย
ม.6 แล้วครับเพื่อนๆ
เพื่อนๆยังจำตอนที่อยู่ ม.4 กันได้หรือไม่
ต่างคนต่างไม่รุ้จัก จับกันอยู่แต่กลุ่มเดิมๆ
บางคนก้เริ่มนั่งใกล้กัน สนิทกันโดยม่ารุ้ตัว
อยู่ในห้องเรียน 4 เหลี่ยมด้วยกัน 40 กว่าคน
วันเวลาผ่านไปห้อง 4 เหลี่ยมนั้น ก้แปรเปลี่ยนเปนบ้านหลังที่สอง
เป็นบ้านที่ไม่มีเตียง ไม่มีทีวี ไม่มีคอม
มีเพียงแต่ความรัก ความห่วงใย รอยยิ้มที่เรามีให้กัน และคอยช่วยเหลือกันเสมอ
ซึ่งความรุ้สึกไม่ต่างไปกับบ้านหลังที่ 1 เลย
มีพ่อแม่ หรือ บางทีก้มีแม่ 2 คน ม่ามีพ่อ 55
พอพวกเราแก่ขึ้นอีกนิด
เราก้มาอยู่ชั้นม.5 โดยไม่รุ้ตัว
แต่ละคนก้เริ่มรุ้นิสัยซึ่งกันและกัน
คนที่เพื่อนไม่ชอบก้ปรับเปลี่ยนให้เปนที่รักของเพื่อนๆ
ในปีนี้ความสัมพันธ์ในบ้านหลังที่ 2
ที่ในบ้านมีเพียงแค่เพื่อนๆ ก้ได้เปลี่ยนไปเปนความสัมพันธ์แบบพี่น้องกัน
รักกัน ห่วงใย ช่วยเหลือ และช่วยกันสู้กับปันหาต่างๆมากขึ้น
คนที่เคยเรียบร้อย ถูกระเบียบก้เริ่มเปลี่ยนไป
หัวคว้าน กางเกงสั้น ไว้ผมยาว โดดเรียน เข้าห้องสาย ปากหาเรื่องมากขึ้น
บ้าๆบอๆ แซวครู เล่นกีฬาในร่ม จับคู่ปันยาอ่อน
เที่ยว แต่งตัว ร้านเกม ใช้เงิน รุ้จักหยิง
บางคนก้มีความรักเข้ามาในชีวิต
มีทั้งสมหวัง ผิดหวัง
คนที่ผิดหวัง เพื่อนๆก้มาช่วยกันปลอบให้หายจากความเจบปวด
คนที่สมหวังเพื่อนๆก้คอยเปนตัวดันให้ทั้งคู่สมหวังกัน
ใครมีความสุขก้มีความสุขด้วยกัน
ใครที่มีความทุกข์ก้ช่วยกันปลอบและแก้ไข
แต่วันเวลาเหล่านัน้ตอนนี้มันได้เปลี่ยนไปแล้ว
เมื่อไหร่นั่นหรือ
เมื่อเราขึ้นมาอยู่ ม.6เตมตัวไง
เอนทรานซ์เปรียบเหมือนกำแพงขวางการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างกัน
บางคนอาจคิดว่าไม่จริง ลองคิดดู
ขณะที่ม.4 ม.5 นั้น เรานัดกันไปเที่ยว ไปออกกำลังกาย ผ่อนคลาย เล่นบ้าๆบอๆในชม.เรียน
แต่ทว่าม.6ต่างคนต่างเครียดกับเรื่องกานเอนทรานซ์
เวลาที่มีให้กับเพื่อนๆก้ได้หายไปกับการอ่านหนังสือ
เล่นอะไรก้ไม่เตมที่เหมือนแต่ก่อน
และเเน่นอนความสนใจเพื่อนของบางคนก้ย่อมลดลงด้วย
ดังนั้น
พวกเราอย่าให้การเอนทรานซ์มาหยุดยั้งความรัก ความรุ้สึกดีๆที่เราเคยมีให้กัน
เวลาของความสุขใกล้หมดลงแล้ว
เมื่อเข้ามหาลัย ไม่สามารถจะเล่นบ้าๆบอๆในห้องได้อีกต่อไป
เพื่อนที่มาใหม่ก้ไม่สามารถจะรุ้ถึงจิตใจที่แท้จริงได้
ไม่ได้มีแต่เพื่อนที่หวังดีเหมือนตอนมัธยม
ไม่มีครูที่คอยมาดูแล ช่วยเหลือเรา
เพื่อนที่จริงใจก้น้อยลง
ไม่อยากให้เวลา
นั้นมาถึง
เลย
ปล.เพื่อนๆถึงแม้จะมีปันหากัน แต่ก่อนจบ เชื่อว่า
ทุกคนคงต้องจับมือ กอดคอกัน และเสียน้ำตาพร้อมกันเปนครั้งสุดท้าย
ก่อนจะแยกย้ายกันไปทั่วทุกมุมของดินแดนประเทศไทย
ที่กว้างใหญ่และยากที่จะได้พบกันอย่างพร้อมหน้าอีก
คิดถึงทุกคนนะ
สู้ๆ 27 april I'm so tiredอ่า มาอัพเล่นๆ
ขอบ่นหน่อยนะ บ่นคนเดียวก้ได้
เห้อ ให้ตายเหอะ ยังไม่ทันจาขึ้นม.6เลย ทำไมมานเหนื่อยอารายอย่างนี้ เหนื่อยจนจาตายอยู่แล้ว ตื่นก้เช้า เรียนทั้งวัน กว่าจากลับก้มืด การบ้านก้เยอะโดยเฉพาะวิชาเคมีของมจ. หรือ มิสจันเพน เรื่องมากโคดๆ เลขครูสอนก้ห่วย ไหนจาต้องเตรียมเอนอีก โอยจาบ้าตายกะชีวิต
เรียนก้เหนื่อยแล้วตอนไปเรียนก้ยังต้องนั่งได้แค่รถเมล์กะเดินเอา ยิ่งเหนื่อยไปใหย่ ทำไงได้ก้คนมานจนนิ เดวนี้ก้นั่งรถตู้แล้วเดินต่อเอา เห้อม่าต่างจากรถเมล์เรย ไม่น่าซื้อกางเกงโง่นั่นเลย
ตอนกลางคืนก้นอนดึก ต้องคุยๆๆ อ่านๆๆ ดูบอลๆๆจนสิวยกกองทัพมาบุกตั้งค่ายอยู่บนหน้า แล้วม่าใช่ค่ายเลกๆ กระจายๆ เปนค่ายใหญ่ค่ายเดียวให้ตายเหอะ ปวดชิบ
เห้อรุ้สึกว่าตอนเดกหน้าตาดูดีกว่าตอนโตเยอะเรย เซงๆ เออ....ช่าย วันนี้ก้ลองโกนหนวดเปนครั้งแรกของชีวิต หลังจากไม่กล้าโกนมานาน เพราะเดวหน้าจาอุบาดไปกว่านี้
เห้อที่รร.ก้มีเรื่องมากมาย บางเรื่องก้ดี บางเรื่องก้รับม่าได้ บางเรื่องก้ปันยาอ่อน(อันนี้ตัวเองรึป่าว) เครียดๆ ก้ดียางมีเพื่อนหนิดที่คุยได้ 2-3 คนให้คุย เพื่อนคอนแวนอีก 2-3 คน ก้พอบายจายได้บ้าง
เปิดเทอมวันเสาก้เรียนตั้งแต่ 7.30 ยัน 3-4ทุ่ม ม่ายหวายแร้วววววววววววววววววววชีวิตม.6 อนาถตะเองแท้ ไหนจาเนื่อหาสุดโหดที่รร. การบ้าน งาน Oh....Shit My Love! อุทานนี้คิดเอง -*-
กลับบ้านก้ต้องมาห้ามศึกสายเลือดระหว่างน้องชายและน้องสาว ทะเลาะเรื่องปันยาอ่อนกันได้ทุกวัน โรคจิตแท้
ตอนนี้รุ้สึกแปลกๆ ม่ามีคนห้ายเราดูเเลเหมือนแต่ก่อน อยากดูแลครายสักคน เวลาเหงาๆก้คิดว่าจาทำยางงายให้เค้ามีฟามสุขต่อปาย เค้าจาเปนยางงายบ้าง เค้าบายดีเป่า แต่ตอนนี้เหงาๆก้ได้แต่นั่งเซง...แต่ไม่ลืมคำพ่อสอน ต้องม่ายไปหลงผู้หญิงที่ม่าได้ชอบเราจนตาบอด เพราะเราคือหลานชายคนโต เย่เย่ -*-
เห้อ บ่นพอละ หายเคียดได้บ้าง
bYe ByE
โชคดีนะทุกคน
MiZZzz EverYbODy 11 april ก่อนที่จะมาเปนคนดังที่โลกรุ้จักวันนี้มีรายมาให้อ่านกันแหละเผื่อจาช่วยห้ายมีกำลังจายก่อนเอน
หรือปลอบใจที่เอนม่าติดหว่า 555
เค...เริ่ม
ชายคนหนึ่งเพิ่งจะมาพูดได้ตอนอายุ 4 ขวบ
ชายคนนั้น...เพิ่งจะมาอ่านหนังสือออกตอนอายุ 8 ขวบ ชายคนนั้น...เคยถูกไล่ออกจากโรงเรียน ชายคนนั้น...เคยถูก ปฏิเสธ จากโรงเรียนอาชีวะแห่งซูริค ชายคนนั้น...เคยถูกอาจารย์ระบุว่า "สมองช้า ไม่ชอบสังคมและล่องลอยอยู่ในความฝันอันโง่เขลาของตัวเองตลอดเวลา" ชายคนนั้น...ชื่อ "อัลเบิร์ต ไอสไตน์" บิดาแห่งปรมาณู ชายคนหนึ่งเคยถูกปฎิเสธจากโรงเรียนเตรียมทหารเวสต์พอยต์ ชายคนนั้น...ลองสมัครใหม่ดูอีกที ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธอีกครั้ง ชายคนนั้น...พยายามเป็นครั้งที่สาม ชายคนนั้น...ได้รับอนุญาตให้เข้าเรียน ชายคนนั้น...ได้เป็นทหารสมใจ ชายคนนั้น...เข้าไปอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่สองได้สำเร็จ ชายคนนั้น...ชื่อ "นายพล ดักลาส แมคอาเธอร์" ผู้พิชิตแปซิฟิคแห่งสงครามโลกครั้งที่สอง ชายกลุ่มหนึ่งเป็นนักดนตรี ชายกลุ่มนั้น...เคยถูกปฎิเสธจากผุ้บริหารคนหนึ่งจากบริษัทเดคคาเรคคอร์ต้ง ชายกลุ่มนั้น...ถูกปฎิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า "เราไม่ชอบเสียงเพลงของพวกเขา และกลุ่มนักดนตรีที่เล่นกีตาร์กำลังจะหมดสมัยแล้ว" ชายกลุ่มนั้น...มีนามว่า "เดอะ บีเทิลส์" สี่เต่าทองแห่งตำนาน ชายคนหนึ่ง...เป็นนักกีฬา ชายคนนั้น...เล่นบาสเกตบอลให้กับทีมโรงเรียนมัธยม ชายคนนั้น...เคยถูกคัดออกจากทีมโรงเรียน ชายคนนั้น...ชื่อ "ไมเคิล จอร์แดน" หนึ่งในนักกีฬาบาสเกตบอลที่ทำเงินมากที่สุดในโลก ชายคนหนึ่ง...เป็นนักแต่งเพลงชาวเยอรมัน ชายคนนั้น...สูญเสียความสามารถในการฟังลงเรื่อยๆ ชายคนนั้น...หูหนวกสนิทเมื่อมีอายุได้ 46 ปี ชายคนนั้น...ได้ใช้ช่วงเวลาบั้นปลายชีวิตประพันธ์เพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุด ชายคนนั้น...ชื่อ "ลุดวิก ฟาน บีโธเฟน" นักประพันธ์เพลงชื่อก้องโลก ชายคนหนึ่งสอบตกประถม 6 ชายคนนั้น...เคยมีชีวิตที่พ่ายแพ้และล้มเหลวมาตลอด ชายคนนั้น...ล้วนทำประโยชน์ครั้งใหญ่ๆเมื่อเขากลายเป็นผู้สูงอายุแล้ว ชายคนนั้น...ได้เป็นนายกรัฐมนตรีอังกฤษเมื่ออายุ 62 ปี ชายคนนั้น...ชื่อ "วินสตัน เชอร์ชิล" อดีตนายกรัฐมนตรีอังกฤษ ชายคนหนึ่งเรียนปริญญาตรี ชายคนนั้น...เคยถูกจัดให้เป็นแค่นักศึกษาระดับกลางเท่านั้น ชายคนนั้น...เคยสอบได้อันดับที่ 15 จากนักศึกษา 22 คนในวิชาเคมี ชายคนนั้น...ชื่อ "หลุยส์ ปาสเตอร์" ชายคนหนึ่งเป็นนักร้อง ชายคนนั้น...เคยถูกผู้จัดการของ แกรนด์โอเลโอเพรย์ไล่ออก ชายคนนั้น...เคยโดนดูถูกว่า "แกมันไปไม่ถึงไหนเลย แกควรกลับไปขับรถบรรทุกมากกว่า" ชายคนนั้น...ชื่อ "เอลวิส เพรสลีย์" หญิงคนหนึ่งเป็นนางแบบผู้เปี่ยมไปด้วยความหวัง หญิงคนนั้น...ทำงานให้กับบริษัทบลูบุ๊คโมเดลลิ่งเอเจนซี่ หญิงคนนั้น...เคยโดนผู้อำนวยการบริษัท บลูบุ๊คโมเดลลิ่งเอเจนซี่ดูถูกว่า "เธอควรไปเรียนด้านเลขาฯหรือไม่ก็แต่งงานเสียดีกว่า" หญิงคนนั้น...ชื่อ นอร์มา จีน เบเกอร์ หรือที่รู้จักกันในนาม "มาริลีนมอนโร" นั่นเอง ชายคนหนึ่ง หลงใหลวิชาการเงินอย่างมาก ชายคนนั้น...ยื่นใบสมัครกับมหาวิทยาลัยธุรกิจฮาวาร์ดอันเลื่องชื่อ ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธในเวลาต่อมา ชายคนนั้น...ไม่ยอมแพ้ เดินหน้าเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยธุรกิจโคลัมเบีย ชายคนนั้น...สำเร็จการศึกษา ชายคนนั้น...ปัจจุบันมีสินทรัพย์รวมกว่า 44,000 ล้านเหรียญสหรัฐจากเงินลงทุนเพียง 100 เหรียญสหรัฐ ชายคนนั้น...ชื่อ "วอเรน บัฟเฟตต์" นักลงทุนอัจฉริยะอภิมหาเศรษฐีอันดับสองของโลก ชายคนหนึ่ง หลงใหลในคอมพิวเตอร์อย่างมาก ชายคนนั้น...ชอบหมกตัวกับคอมพิวเตอร์เป็นเวลานานๆ ชายคนนั้น...ถูกเพื่อนมองว่า "สกปรก - บ้าคอมพิวเตอร์" ชายคนนั้น...เคยเสนอซอฟแวร์ระบบให้กับ แอปเปิ้ล คอมพิวเตอร์ ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธอย่างไม่ใยดี ชายคนนั้น...ปัจจุบันคือผู้ให้การช่วยเหลือด้านเงินทุนกับ แอปเปิ้ลคอมพิวเตอร์ ชายคนนั้น...เคยถูก ไอบีเอ็ม มองว่า "แค่เด็ก" ชายคนนั้น...ปัจจุบันเป็นผู้นำบริษัทซอฟแวร์ที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดในโลก ชายคนนั้น...ชื่อ วิลเลี่ยม เฮนรี่ เกตส์ ที่สาม หรือที่รู้จักกันในนาม "บิลล์ เกตส์" ผู้ก่อตั้งไมโครซอฟต์ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก ผู้ถือครองสินทรัพย์กว่า 46,000 ล้านเหรียญ เชื่อว่าทุกคนเคยแพ้ เชื่อว่าทุกคนเคยล้มเหลว แต่คนแพ้ไม่ใช่คนที่ล้มเหลว คนล้มเหลวคือ...คนที่ล้มเลิกต่างหาก Su sU นะทุกคน
เอนม่าติดก้อาจได้เปนลูกบุนธรรม บิล เกต ก้ได้ ใครจาไปรุ้ 55
ปรามานปลอบใจตะเอง
ByE bYe MiZz eVerYbOdY nA 19 maart น้องวินได้ถ่ายหนังโรงหว่ะอ่ามาอัพๆแร้ว
เหนคนอื่นเข้าอัพกานมากมาย
โอย เดวนี้อากาดร้อนมากมาย ไปสยามเหมือนไปชายทะเล อาบแดด ร้อนชิบป๋ง วันนี้มีสุริยุปราคราพอดีเช้าๆ - สายๆยางร่มๆอยู่เรย กะจาใส่เสื้อแขนยาวหน่อย ก่อนออกจาบ้าน 2 ชม. แดดดันออกอีก เซงมากมาย
เห้อ ครายจาไปรุ้อารายก้เกิดขึ้นได้ ดูน้องเค้าดิ แหม๋ อยู่ ป.5 แบบออกเดะเรียนโคดๆ ดันได้ถ่ายหนังซะงั้น แต่เปนตัวประกอบนะ55
เริ่มจากก่อนสอบไฟนอล 1 วัน น้องเค้ามานเอาจดหมายเวียนของรร.มาให้ บอกว่าสหมงคลฟิล์มเลือกน้องมานเปนตัวประกอบหนัง เค้าก้นึกว่าแบบแสดงเปนหนังรร. ม่ายมีรายมาก ก้ช่างมานปาย แบบแค่ถามว่าแสดงวันไหน เมื่อไหร่แค่นี้
พอเค้าเริ่มนัดมานก้เริ่มแปลก แบบให้ไปรร.ตั้งแต่ 7 โมง - เที่ยงคืน ก้เริ่มคิดปายว่ามานคงม่ายช่ายหนังเลกๆแล้วหล่ะนะ จนตอน 2 ทุ่มได้ไปดูน้องที่รร....เออรร.ที่ว่านี่ อัสสัมบางรักนะ
แบบกองถ่ายเค้าสร้างฉากซ้อนฉากโบสอัสสัมอีกที (อันนี้ถือว่านโยบายอธิการที่ต้องการจะโชว์โบสสำเร็จอย่างงามเรย)
เออ...ลืมบอกฉากที่แสดงที่รร.เกี่ยวกับประมานว่าลูก(ดาราเด็ก ไม่รุ้จัก)ของนางเอก(นก สินจัย)เค้าได้รับเลือกให้แสดงละครรร.ตอนกำเนิดพระเยซู แต่แล้วแม่ก้ม่ายมีเวลาให้ ส่วนพี่สาว(พลอย เฌอมาลย์)ก้ม่ายสนใจ ทำให้เดกคนนั้นเสียใจมาก เปนหนังแนวความรักเกี่ยวกับครอบครัวอ่ะ เรื่อง"รักแห่งสยาม"มั้งนะ กว่าจาเข้าปีหน้าโน่น
น้องเค้ามานได้แสดงเปนเจ้าของโรงแรม เหนแล้วโคดฮาเลย มานต้องนั่งท่าเทพบุตร แต่มานอ้วนเรยนั่งม่ายได้ 55 แอบสมน้ำหน้าในจัย(คุณสมบัติพี่ที่ดี 55)...แต่โหแบบถ่ายโคดนานอ่ะ ฉากนึงนี่ถ่าย 5-6 เทค กว่าจาจบเที่ยงคืนกว่า วันนี้น้องเค้าคงเหนื่อยมาก 10 โมงยางม่าตื่นเลย ปกติเหน8 โมงก้มาแระ มาทำเปนบ่นเค้าว่าวันๆฟังแต่เพลง -*-
เออ...มะวานเจอมิสจิณ มิสจำชื่อเค้าได้ด้วยหว่ะ แต่กว่าจะจำได้นะ มิสบอกว่าหน้าเปลี๊ยนไป๋ หล่อขึ้นแบบจำไม่ได้ โอวววววววววว....ดีจัยโคด55 นานๆมีคนชมที เพราะตอนนั้นยางอ้วนเตี้ยแบบน้องเค้าเลย เตี้ยกว่าน้องเค้าตอนนี้อีก
เห้ย เพิ่งมาคิดได้ มานน้องเรานี่หว่าแล้วทำไมมานได้ไปถ่ายหนังแล้ววะ แล้วพี่มานนี่หล่ะ
มานเกินหน้าเกินตาพี่ไปแล้ว
งี้ต้องจัดการ แสดงหนังเองเอาตัวเองเปนตัวเอกเลย
Mission Impossible IV
ภารกิจฆ่าน้องตัวเอง
ตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
เอาเปนว่าเปสนี้นี้ก้จบลงอย่างสวยงาม -*-
เจอกันพาดหัวหนังสือพิมพ์
บ๋ายบาย
ร้ากทุกคน ยกเว้นน้องตะเอง พูดเล่นๆ 55
MiZz EveRybOdY
03 maart ภาวะปล่อยวางismhello everybody
welcome to my world -*-
อ่าสวัสดีนะทุกคน เห้อเหนคนอื่นอัพเเต่เราม่ายอัพมานก้ขัดต่อสังคมงายม่ารุ้ แต่เรื่องห้องก้อัพปายแร้ว อัพไรดีหว่าคราวนี้.............อ่าๆ...............รุ้เเระ
วันนี้จะมาแนะนำความรุ้ให้ฟังหลังจากที่เพื่อนๆบอกว่าเค้ามีอาการเพ้อเล็กๆ ซึ่งไม่จริงเลย โอเค...มาเริ่มเรย...วันนี้จะมาแนะนำเพื่อนๆเรื่องภาวะของโรคชนิดหนึ่ง เพื่อนๆอย่าเพิ่งคิดไปในแง่ลบนะ เพราะโรคนี้เปนโรคที่ช่วยพัฒนาตัวของคนที่ติดเชื้อ นั่นคือ "ภาวะปล่อยวางism"
เพื่อนๆหลายคนคงคิดว่าม่ายเคยรุ้จักชื่อนี้มาก่อน ซึ่งนั่นถูกต้องแล้วเพราะโรคนี้ค้นพบโดย(พระบรมวงศ์เธอ ศาสตราจารย์ นายแพทย์)สมเลิศ [ชื่อในวงเล็บเปนยศในอนาคต-*-]
เพื่อนๆเคยประสบปันหาเหล่านี้หรือไม่ หวังอารายแล้ว พยายามกับมันไปเท่าไรแล้ว ยางงายมานก้ไม่สำเร็จ หวังในสิ่งที่เกินความสามารถของตนเอง ความทุกข์และปันหาต่างรุมเร้าเข้ามาในชีวิต คิดมาก คิดฟุ้งซ่าน ไม่เหนค่าของตัวเอง ยึดติดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง และอื่นๆ
ทางเราขอแนะนำเชื้อโรคตัวใหม่นี้ โดยคุนสามารถหาเชื้อโรคได้จากคนที่เปนโรคเหล่านี้อยู่แล้ว โดยการพูดคุยกับเขาและสอบถามถึงสาเหตุการติดโรค คุนก้จะได้โรคนี้มาในระยะเบื้องต้น
ลักษณะของโรคเปนดังนี้
1.พยายามตัดใจจากสิ่งที่หวังและเปนไปไม่ได้(แต่ทำได้รึป่าวอีกเรื่องนึง...)
2.รุ้จักเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่หวังสูง
3.รุ้ทันโลกธรรม คือ มนุดต้องเจอทั้งสุขและทุกข์ปนกันไป(คือที่จำได้เพราะตอบในข้อสอบภาษาไทยผิดไง)
4.รักตัวเองมากขึ้นกว่าเดิมอีกนิสหน่อย(แต่ไม่ใช่เหนแก่ตัวนะ เเค่เหนค่าของตัวเอง)
5.ซึม เศร้า เหงา และหงอยเมื่ออยู่คนเดียว
6.สนใจปันหาหรือสิ่งต่างๆที่จะเกิดกับตัวเองน้อยลง
7.ชอบฟังเพลง"ปล่อยวาง"ของPlay Ground (55+ อันนี้ไม่เก่วๆ)
เอาเปนว่าเพื่อนๆคงรุ้จักโรคนี้กันแล้ว เหนมั้ยครับว่าโรคนี้มีประโยชน์มากเพียงใด มันสามารถช่วยคุนให้สบายใจ และผ่อนคลายจากสิ่งต่างๆที่คุนกำลังเสียใจหรือท้อแท้ใจในการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ที่สำคันช่วยให้หายเครียดจากความร้าก หรือการสอบได้ด้วย โดยเฉพาะเอนทรานซ์ -*-
คำเตือน!!!!!!! หากเพื่อนๆพยายามทำเปนติดเชื้อนี้หรือไม่ได้ติดเชื้อนี้จริง โดยที่ไม่ได้รับเชื้อมาจริง มันจะทำให้อวัยวะภายในชิ้นหนึ่งของเพื่อนๆได้รับอันตรายและความเจบปวดอย่างไม่เคยได้รับมาก่อน และเปนอันตรายต่อชีวิต อวัยวะชิ้นนั้นคือ "หัวใจ"ของเพื่อนๆนั่นเอง
สุดท้ายคือ หลักการของโรคนี้ว่าโรคนี้มีหลักการอย่างไร...หลักมีอยู่ว่า...
"""อย่าหวังสิ่งในสิ่งใดสูงมากเกินไป"""
"""เพราะยิ่งขึ้นไปสูงเท่าไร เมื่อตกลงมามานจายิ่งเจบมาขึ้นเท่านั้น"""
หลักการนี้ค้นพบโดนเพื่อนของเราเอง นั่นคือ บดิน กะ โบท
โอเค เอาเปนว่าสเปสนี้ไม่ได้เพ้ออย่างที่หลายคนบอกว่าตอนนี้กำลังเปนอยู่แล้วนะ เพราะนี่คือความรุ้จากการค้นพบโดนบังเอิญ อิอิ
ByE ByE
I hOpe EveRybOdy alway HapPy aNd goodLucK Na.
Mizzzzz...everybody so much.
BuT wHo iS EvErYboDy-*- 06 februari ม.5/1 ปีที่ผ่านไปอ่า สวัสดีทุกคน
สมเลิดก้ได้กลับมาอัพสเปสใหม่อีกทีละนะ
หลังจากทีหายไปนานประมานชาติเศษ
โอ ไม่น่าเชื่อว่าตะเองจะต้องขึ้นม.6แล้ว เหมือนว่าตัวเองยังเพิ่งขึ้นม.ปลายเอง ทำไมเวลาที่เราได้อยู่กะเพื่อนๆ เวลาที่เรามีความสุขถึงได้เหมือนกับว่าผ่านไปเรวอย่างนี้นะ อยากอยู่กะเพื่อนๆอย่างนี้ต่อไปจางเรย
จาขึ้นม.6แล้ว อีก ปีกว่าก้ต้องแยกกานละ รักกานให้มากๆหน่อย พวกที่โดนคว่ำบาตร ชนกลุ่มน้อยที่เพื่อนๆม่ายชอบนิสัยก้ปรับตัวเข้ากับเพื่อนส่วนใหญ่หน่อยนะ เพื่อนๆที่อยู่ชนกลุ่มมากก้เเสดงว่านิสัยโดยรวมเปนที่ยอมรับก้ห้ายอภัยกานนะ มีอารายก้ช่วยๆกาน อย่าเหนแก่ตัว ห้องเราจะได้มีฟามสุข มีกานอยู่แค่ 45 คนเองน้า
"เรามีกันแค่นี้แต่รักกันที่สุดเรยรุ้มั้ย"
เออ...เรื่องฟุตบอลอ่านะ มันคงเปนอาถันสำหรับห้อง 1 ละมั้ง แหม่ ขนาดนำ2-0 ยังจะมาแพ้ 3-2 ได้ ไอนี่เราก้คงต้องยอมรับอ่านะ 555+ ไม่เปนไร ยังมีอีกเกม คราวนี้ชนะฉลุยถึงแชมป์เเน่ [คงมีเค้าคิดอยู่คนเดียวมั้งเนี่ย -*-]
อย่าลืมนัดนะทุกวันพฤหัสเจอกานสนามบาส เราจามาเล่นบอลกานทุกเยน นานๆเล่นทีแล้วโคดมันส์เรย เล่นทีเข่าบวม หนังถลอก เขียว ช้ำ เลือดออกกานทุกคน 55+ เล่นทีหยุดไปเปนเดือนชัวเรยมั้งเนี่ย
แนะนำวงใหม่ประจำห้องนะ แจ้งเกิดแบบไม่ได้เกิดอีกแน่นอน 55+ วงนี้มีสมาชิกอยู่ 6 คน นักร้องนำ สมเลิดนี่เอง 55+
มือเบส นายบอทตูดเหล็ก
มือกีต้า นายโคหมาโง่ เรียกสั้นๆ นายโค...ม่ายพูดดีก่า
มือกลองเต่าหื่น
วันที่เต่าไม่มาเบสที่โดนแฟนทิ้งใหม่ๆจามาเล่นแทนนะ 55+
มือระบำ นพ.พตอ.โอ้แม่เจ้าสุเมดเตี้ยหมาตืด...สุเมรุนี่เอง
และที่ขาดไม่ได้ผู้จัดการวง โบตไม่ผอม 55+
วงนี้อนาคตไกลแน่นอน ฟันธง!!!
ปีนี้ก้ขอขอบคุนทุกคนที่คอยช่วยเหลือเค้ามาตลอดนะ
โดยเฉพาะเริ่มจาก
อิท นี่ช่วยทุกเรื่องตั้งแต่ตื่นนอนยันเข้านอน เปนพ่อเรยแหละ ไปนึกละกานว่าพ่อทำไรบ้าง อิอิ
รุ่ง ช่วยเหมือนกานทุกเรื่องที่เปนเรื่องเรียน และก้เปนห่วงตลอดด้วย
แมก นี่ช่วยด่าช่วยเตือนให้ตั้งใจเรียนตลอด 55+
โบท เอี่ยม แซด โค เพื่อนที่ไปไหนไปด้วยกาน มีรายคุยกานได้ มีปันหาปึกษาได้ทุกเรื่อง
บดิน อยู่กุ่มเดียวกานเกือบทุกงาน ช่วยให้เค้ารอดตายจากการข้ามถนนมา 3 ครั้งละ และก้ช่วยอีกหลายเรื่อง
โย่ง นี่ก้อยู่กลุ่มเดียวกานตลอด
บ๊ะ เค้าม่าเคยลืมหน้าปกที่ปริ้นแจกเพื่อนทั้งห้องโดยไม่เกบตังเลย
สุเมด ออฟ เต้ เหม๋ นี่ช่วยคลายเคียดอย่างดีเลย 55+
จ๋อ นี่ไม่เคยลืมเลย ช่วยเค้าเวลามิสลัดดาด่าโดยไม่กลัวว่าตัวเองจะโดนด่าเลย
เกด นี่ก้คอยเปนห่วง คอยให้กำลังใจในทุกๆเรื่อง
เพื่อนคนอื่นๆก้ขอขอบคุนด้วยเช่นกานนะ เพราะก้ช่วยๆกานมาตลอด
ขอบคุนพี่ๆ เพื่อนๆรร.อื่นด้วยนะที่คอยช่วยเค้ามาตลอดด้วย
จิ นี่โทไปปึกษาปันหาประจำบ่อยมากมายจนเค้ายังรำคานเองเลย
พี่เต้ นี่ก้คอยช่วยทุกเรื่อง เหมือนอิทเรย
คนอื่นๆด้วยน้า ขอบคุนมาก
คิดถึงม.ประจวบแน่เลยถ้าจบ ม.5ไป หาครูอย่างงี้ยากนะเนี่ยเรียนทีไรไม่เคยเคียดสักชม. ขนาดสอบยังสบายกว่าเรียนชม.สังคมหรือกพอ.เลย เนอๆ
เออ...เรื่องประทานนักเรียนเอาไงดีหว่า คิดม่าออกสักที ลงหรือไม่ลงดีน้า ขนาดตอนนี้ยังเอาตัวเองม่ารอดเล้ย
ตอนนี้ก้เปนรายม่ารุ้คิดม่าออกซะทีปันหาตอนนี้ ยิ่งคิดยิ่งกลุ้ม เดวนี้เลยกลายเปนคนบ้าอย่างนี้ไง 555+ วาเลนไท กายังเดียวดาย ผ่านไปเหมือนเคย...
อัพเยอะเกินไปละ บะบายไปก่อนละกาน 55+ คิดถึงทุกคนที่อ่านเปสนี้เลยนะ อิอิ 28 september วันนี้ไป รด. มา สวัสดีทุกคน
หลังจากที่ไม่ได้อัพเปสมานมนาน จนเน่าและเริ่มส่งกลิ่นอันไม่น่าจะดมอออกมา ตอนแรกอัพเรื่องสอบ แต่เปสพังมั้ง นี่มาอัพรอบสองเรื่อง รด.ละกัน สดๆเลย
วันนี้เปนวันพฤหัส วันแห่งความน่าเบื่อที่จาต้องไปเรียนรด. วันนี้มีสอบวิชายุทธวิธี เริ่มจากพรางหน้าก่อน ก้นะซะมันเลยกับเพื่อนเละเทะหมด ก้เอาหน่าล้างหน้าได้เเหละ พอพรางหน้าเสดทหารเค้าก้ให้พัก ระหว่างนี้ก้ถ่ายรูปกันหนุกหนาน เหมือนไม่เคยเหนกานมาก่อน และแล้วเสียงนกหวีดนรกก้ดังขึ้น นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องอันเลวร้าย
เมื่อรวมแถวเสดเเล้วทหารก้สั่งให้เดินหน้าเข้าเขียง เดินมาเจอด้านขวาเปนสนามฟุตบอล ด้านซ้ายเปนลานเลนโคลนเละเทะมากมาย แล้วมันก้ดันสั่งกองเค้าไปนั่งรอที่ตรงนั้น 555+ ทุกคนก้เอาตัวรอดหาเลนแข็งๆนั่งกันหวังพ้นจาความเน่าเฟะ แต่แล้วทุกคนก้จบเห่กันหมด เมื่อเริ่มทำยุทธวิธี
สนามยุทธวิธี ก้คือสนามบอลใหญ่ที่เเฉะเตมไปด้วยน้ำ เริ่มจากท่าแรกวิ่งสลับข้างซ้ายขวา เค้าได้ที่ดีมาก ตรงกลางเลย แฉะสุด ก้แฉะที่ช่วงล่างอ่ะ เละเลย แต่มันแค่การเริ่มต้น ต่อไปหมอบสูงคล้ายๆกะคลาน แต่ต่ำมาก อันนี้แฉะส่วนล่างทั้งหมดรวมทั้งแขน ต่อไปอันนี้แย่สุดๆ คลานต่ำ ต้องเอาหน้ากับทั้งตัวหมอบไปกันพื้น ทีนี้แหละแฉะทั้งตัว แล้วน้ำก้เหม็นมากๆ
หลังจากปล่อยทีนี้ไม่มีอารัยจาเสียละ เอาน้ำราดแม่งทั้งตัวเลย แต่ยังดีที่มันปล่อยเรว เค้านี่รีบวิ่งเข้าสระว่ายน้ำเลย กลายเปนพ่อบ้านจำเปน ทั้งซัก ขยี้ ขัด จนมือแดงเลือดแอบซิบเลย ซักทั้งเสื้อ กางเกง พร้อมกางเกงใน -*- แล้วก้ตากไว้
พอว่ายน้ำเสดก้นะกางเกงเปียกๆตัวเก่านั่นแหละ เสื้อยังดีที่มีเสื้อในของ รด.ที่ยังไม่เปียก แต่นะ กางเกงในใส่ไม่ได้ 555+ แล้วทำไงหล่ะ..................
สุดท้ายก้เรียนตุ๊กๆกลับเปนอันเสดวันที่ทรมานที่สุดในชีวิต
เห้อม่ามีไรอัพ เเต่อัพเปนกิโล
ไปแล้วละนะทุกคน บ๋ายบาย
มีงานไรให้ช่วยได้นะว่างๆ
มีความสุขกันทุกคนหล่ะ 25 juli เริ่องของคนขายดอกไม้หลังบ้านดีๆมาอัพเปสก่อนสอบ 1 วันหลังดองมานมนาน
ประกาดสำหรับคนที่จามาให้เค้าติวก่อนสอบ
(พวกหลงผิด 55+)
วันหลังกรุณามาให้สอนก่อนสอบสักอาทิดนึงนะครับ กระผมอ่านหนังสือม่าทัน
เราจามาเริ่มเรื่องกาน อ่านให้จบก้ดีนะ... ณ สถานที่แห่งหนึ่งหลังอาคารดีสมเลิศ มีชายชรากับลูกชายคนนึงร้อยดอกไม้ขายเพื่อเลี้ยงชีวิตมาก่อนที่อาคารหลังนี้จะสร้าง(บ้านเค้าสร้างมา17ปีแล้วน่ะ) หลังจากที่ชายชราขายดอกไม้ส่งลูกชายจนเรียนพอที่จะมีความรู้บ้างแล้ว ตัวเองก้ได้จากลูกชายไป ลูกชายของเขาได้ขึ้นมารับหน้าที่ต่อจาชายชราไป
และเเล้ววันหนึ่งเขาได้ไปพบกับหญิงสาวคนหนึ่ง เขารู้สึกรักหญิงสาวคนนั้นมาก ซึ่งหญิงสาวคนนั้นก้บอกว่ารักเขาเช่นกัน ลูกคนขายดอกไม้ผู้ซื่อสัตย์ได้ขายดอกไม้ทั้งวันทั้งคืน ทำงานหนักกว่าเก่า ตื่นตีสอง นอนตีสี่พื่ออะไรน่ะหรอ...เพื่อที่จะนำเงินมาส่งหญิงสาวคนนั้นเรียน ส่งเรียนจบปริญญาตรี รวมทั้งปริญญาโทด้วย โดยที่เค้าไม่รุ้เลยว่าขณะที่หญิงสาวคนนั้นได้เกิดความรักกับเพื่อนที่เรียนด้วยกัน
ในที่สุดเมื่อหญิงสาวเรียนจบเขาก้ได้จากชายขายดอกไม้ไป ทั้งๆที่ชายขายดอกไม้เปนคนส่งเขาเรียน ชายขายดอกไม้ได้เเต่นั่งหมดอาลัยตายอยาก หมดแรงที่จะทำสิ่งต่างๆในชีวิตมาจนถึงปัจจุบัน....ถึงแม้เขาจะทำงานอยู่แต่ก้ไม่รุ้จะทำไปเพื่ออะไรแล้ว เพราะเขาเหลือแค่ตัวคนเดียว
ชายหน้าม่อทั้งหลายดูเรื่องนี้เป็นตัวอย่างคงคิดได้ เพราะมานอาจกลับมาเกิดกับตัวเองได้ เพราะสมัยก่อนผู้ชายไปทำกับผู้หญิงไว้เยอะ ถึงเวลาที่ผู้หญิงจะเอาคืนแล้ว...แต่ก้มีผู้ชายดีอยู่หลายคนนะ
อืม ไปแระ เข้ามาอัพเเค่นี้แหละ
ขอให้ทุกคนได้คะแนนสอบกันดีๆนะ 12 juli อยากให้ทุกคนในโลกมีแต่ความสุขจัง หวัดดีทุกคน หลังจากดองมานาน เพราะม่ารุ้อัพไรดี พอดีวันนี้กลับมาจากรับพี่หอยที่ไปแข่ง เคมีโอลิมปิกมา เเอบเสียดาย ได้เเค่เหรียญเงินเอง(ตัวเองได้เเค่ค่าย 1 อ่ะนะ) นี่ก้ตีสามละ วันนี้ต้องนอนค้างที่รร. แต่คงม่านอนหรอก
เดวนี้มีแต่คนเคียดๆ เห้อ ก้เข้าใจนะ ใกล้สอบแล้วด้วยใครมีงานอะไรเอามาให้เค้าช่วยได้ตลอดนะ ชอบๆ เค้าว่างมากมาย ถ้าเกรงใจมีโกดด้วย
เพลงนี้ยกให้ทุกคนเลยนะ
แอบส่งดอกไม้ไปให้เธอไม่รู้หรอก
กับสิ่งที่ดีห้เธอ เธอไม่รู้
ยังคงปิดบังซ่อนอยู่
เธอไม่ต้องรู้ว่าฉันนั้นคือใคร
**ฉันอาจเป็นสายฝนเมื่อเธอร้อนใจ
อบอุ่นเหมือนไฟเมื่อเธอเหน็บหนาว
อาจเป็นดนตรีกล่อมเธอเมื่อเหงา
อาจเป็นแสงดาวเมื่อเธอแหงนมอง**
แค่เพียงช่วยรับมันไปในทุกๆอย่าง
ก็เพียงต้องการให้เธอมีสุขเสมอ
แม้เราไม่ได้พบเจอ
อย่าเดาเลยเธอ ว่าฉันนั้นเป็นใคร**
เเม้เมื่อถึงเวลาก็จะรู้
เหตุผลที่ฉันนั้นทำให้เธอไป
จะเขียนข้อความหนึ่งไปกับดอกไม้
ให้เธอเรียกฉันว่าสายลมที่หวังดี**
วันนี้อัพแค่นี้ก่อนละกันนะ
อย่าลืมหล่ะมีงานไรมาให้ช่วยได้นะ
อยากทำไรให้ชีวิตมานดูมีค่าขึ้นมาบ้างน่ะ............
บ้ายบายทุกคน 24 juni ยิ่งโต ยิ่งเรียน ยิ่งเหนื่อย ยิ่งท้อ สมองเสื่อมอีก ก้มามุขเดิมอีกอ่ะแหละ ม่ามีไรอัพ แต่ม่าอยากดองน่ะ555+ แล้วก้อย่าลืมว่าถ้ามองไม่ชัดให้อ่านที่หน้าแรกนะ พื้นมานเปนสีดำ
เดวนี้แบบว่านะมานทำไรงงๆ ม่าค่อยรุ้ตัวเลยอ่ะ เดินตัวลอย ตาลอย ม่ารุ้เปนไรเหมือนกาน ติดดยามั้ง555+
วันนี้ก้นะตั้งแต่เช้าโดนมิสสวดทั้งห้องที่คุยเก่ง พอบ่ายก้เริ่มแล้วอาการแปลกๆ แบบสมองไม่ทำงาน เริ่มตั้งแต่ลืมเสื้อพละที่ห้องแล็บเคมี(2 อาทิตก่อนลืมรองเท้าพละ-_-") เสดแล้วพี่ก้เอาโจดกรด เบสมาให้ทำ แบบว่ายากมาก วิชาการทั้งชม.กิจกรรมชุมนุมเลย พอเสดตอนเยนก้ไปเรียนชีวะเรื่องระบบประสาท แบบนี่ตัวดีเลย เรียนเสดสมองชา ระบบประสาทหยุดทำงาน วันนี้เรียนโคดยาก แบบว่าจำเยอะมากมาย หมดแรง เหนื่อยมากจิงๆวันนี้ เลยซัดสปอนเซอไป 3 ขวด (เค้าให้กินแค่2) เลยคึกมาถึงตอนนี้ไง(ดูเวลาอัพเปสดิ) พุ่งนี้เตียมสลบได้เลย
เมื่อวันพุธไปงานเลี้ยงส่งพี่ไปเปนตัวแทนประเทศแข่งเคมีโอลิมปิก แบบต้องเปี่ยนเสื้อเปนคนแก่ด้วย แขนยาว ขายาว รองเท้าหนัง อยากเปนแบบพี่เค้าบ้างจัง คงไม่มีหวังเลยแหละแต่แอบเคืองพนักงาน แบบว่าของยังเหลือมากมาย ตอนเกบจานเอาจานอีกจานวางทับซะงั้น โคดเสียดายของเลย(คือตัวเองอยากกินไง)
เห้อเริ่มชักจาท้อกับการเรียนแล้ว มานเริ่มยากขึ้นๆ ปวดหัวมากมาย เดวนี้ก้ชอบไปหลับในห้องเรียน ชีวิตๆยากกลับไปเปนเดกอนุบาลแทน
ไปแระทุกคน สู้ๆนะ อย่าไปท้อเหมือนเค้าหล่ะ ใครท้อมาขอยืมหนังสือ มูน แฟมิลี่ได้ เปนหนังสือที่ดีมาก มีรุปพอๆกะตัวหนังสือ อ่านแล้วซึ้งดี มีกำลังใจ่จาทำไรอีกด้วย ใครงานยุ่งๆ เอามาให้เค้าช่วยได้น้า
บ้ายบายทุกคน...มีความสุขกันเยอะน้า 11 juni ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับลูกหมูดวงซวยตัวนั้น ก่อนอื่นต้องบอกก่อนใครที่อ่านม่าชัดให้ไปอ่านที่หน้าแรกนะ พื้นจาเปนสีดำ อ่านง่ายกว่าเยอะ
หวัดดีทุกคน กลับมาอีกครั้งหลังจากหายไปนาน ลูกค้าที่เคยเค้ามาเม้นก้หายๆกานปายตามระเบียบ
ในที่สุดก้มีเรื่องมาอัพซะที หลายคนในห้องหรือคนที่ดูรูปในสเปสแมกคนใกล้จาอวก หรือ หมดสติกานเตมที แต่นั่นเปนภาพสุดท้ายหลังจากการผ่า วันนี้ผู้สื่อข่าวพราวเสน่ห์........หลายคนคงงงว่าใคร นั่นจาเปนใครไปไม่ได้นอกจาผู้ใหญ่หน้าเด็ก สมเลิศ คนนี้.......เวนกำ หลายคนคงคิดว่าอยากจาอวกมากกว่ารูปลูกหมูนั่นซะอีก 555+
มาเข้าเรื่องกันซะที วันนี้จาเล่าตั้งแต่ตอนแรกจนจบให้ฟัง เริ่มแรกเปนการผ่าปอดหมูก่อน ขอบอกว่าปอดมานหนักมากมาย เค้าเปนตัวแทนที่ได้รับเกรียติให้ซื้อแล้วถือมารร. ถึง 2 พวง หนักจนแขนปวดไปหมด ก่อนอื่นต้องทำการเลาะเนื้อเยื่อที่มาติดกับหลอดอาหารและหลอดอากาศก่อนก่อน ในกลุ่มเกือบทุกคนใส่ถุงมือแล้วก้ช่วยกัน แต่ของเค้าก้เช่นกันครับใส่ถุงมือ แต่ขอผ่านที่จาจับ เอาถุงมือไปใส่ตอนเล่นดอทเอดีกว่า(เพื่ออารัยวะเนี่ย) เหอเหนตอนเลาะแล้วแทบอวก กลิ่นก้นะ พอถึงตอนเป่าลม เพิ่งเหนว่าเวลาลมเข้าปอด ปอดจาพองตัวมากกว่าปกติประมาน 2-3 เท่า แต่สิ่งที่ยังคงเดิมไม่เปลี่ยนคือ การที่ชวนให้เค้าอวกหรืออาจมากกว่าเดิมอีก
มาต่อกันระหว่างที่ผ่าปอดอยู่นั้น ทุกคนถุงมือต้องเลอะหมดเปนธรรมดา มีเค้าคนเดียวที่ม่าเลอะ และแล้วก้คิดไรหนุกๆได้ นั่นก้คือการเรียกชื่อคนๆนั้นแล้วเอาถุงไปแตะ ผลปรากด เปนไปตามคาด ทุกคนตกใจจนแทบจาฆ่าเค้า บางคนถึงกับเอานาฬิกาที่เค้าจับไปล้างน้ำ 55+ โดยเฉพาะมิสที่วันนี้แต่งชุดจาไปนัด พอแตะปุ้ปก้สะดุ้งสุดตัว และตกใจสุดขีด 55+ หนุกดี...
จบเรื่องปอดซึ่งถือว่าเปนเรื่องพื้นๆ มาต่อที่เรื่องลูกหมู ไม่รุ้ว่าเปนสิทธิพิเสดสำหรับห้อง 1 ห้องเดียวหรือเปล่า เมื่อเค้าเหนมิสถือลูกหมูมา เค้าก้เริ่มจับจองพื้นที่และได้เหนภาพตั้งแต่ต้นจนจบ
บ๊ะมานเปนคนผ่าก่อนแล้วค่อยมาให้ไอนันผ่าที่หลัง(โรคจิตทั้ง2คน) เริ่มจากผ่าท้องก่อน ผ่าเสดอันดับแรกที่เหนคือ ลำไส้ที่ม้วนพันกันอย่างสวยงามสีแดงเข้ม ไล่ขึ้นมาข้างบนก้ค่อยๆเจอตับ ม้าม แล้วก้ปอดตามลำดับ สุดท้ายของส่วนบริเวณท้องถึงอกระหว่างนี้เลือดและของเหลวข้นๆไหลออกมาตลอด ก้ได้มีการควักหัวใจออกมาให้เพื่อนๆที่มุงดูเพื่อที่จาไปทำกับคนไข้ในอนาคต ...เอ้ยไม่ใช่ๆ โอยตอนนี้สยองมาก เสดแล้วก้มีคนบอกว่าอยากดูสมอง ผ่าหัวได้มั้ยมิส เพื่อนคนนึงถาม(ไอรุ่ง) ปรากดว่ามิสให้ จึงมีเสียงนึงพูดขึ้นมาว่า ต้องตัดคอมันออกมาก่อนไม่ก้เชือดที่คอแล้วค่อยๆไล่ไปที่หัว (แอนนาบอก...มานคงจิตวิปริตมากๆ) แต่คนผ่าคงโรคจิตน้อยกว่าคนพูดหน่อยก้เลยผ่าที่กลางหัวเลย แต่ทว่ามานติดกะโหลกซึ่งแข็งมาก ทั้งกด เลื่อย ยังไงก้ไม่ยอมแตก และแล้วความโรคจิตของคนผ่าก้ถึงจุดสุดยอด มานเล่นเอามีดเฉาะไปที่หัวเตมแรง มีดปักคากะโหลก ทุกคนร้อง ว้ายยยยยยยยยยยยย...เวนกำ - -" เเล้วก้งั้นขึ้นมา สำเร็จครับ ในที่สุดเราก้ได้เหนสมองหมู เปนก้อนเนื้อน่ารักๆสีแดงเรื่อๆ
ทุกคนคิดว่าคงจาจบกานได้แล้วแต่ยัง มีคนบอกว่าน่าจาผ่าทีกระดูกสันหลัง นี่แหละครับการผ่าตรงนี้ทำให้สภาพลูกหมูแย่สุดๆ เลือดอาบทั่วตัว เห้อ มานคงเปนลูกหมูที่โชคร้ายสุดๆ แน่นอน
หลังจากการผ่าก้ไปเรียนอังกิดต่อ พร้อมกับดอทเอ และ 59 ชอกโกแลตตามลำดับ สนุกมากมายวันนี้
ส่วนวันเสาก้ไปเจเจซื้อสายสวมข้อมือ แล้วก้กลับมาเรียนต่อ - -"
วันนี้ไว้แค่นี้ก่อนละกาน ยาวเกินไปละ นานๆอัพที เลยพิมไม่หยุด เป้าหมายการเม้นในครั้งนี้คือ 5 คน ไม่หวังมากเพราะลูกค้าคงหายไปเยอะชัว
ไปแระทุกคน บายๆ ขอบคุนที่อดทนอ่านจนจบน้า คิดถึงทุกๆคนเลย 25 mei เห้อ เริ่มเหนื่อยซะแล้วเรา เปิดเทอมมาไม่กี่วันก็เริ่มเหนื่อยซะเเล้วเรา ปกติมานเรียนเยอะกว่านี่อีกเมื่อปีที่แล้ว สงสัยมานเพิ่งเริ่มมั้ง ฟิสิกส์ก้ไปลงเรียนที่แอมป์มาวันแรก ก้เข้าใจดีนะ นั่งกะไอเต่าแล้วก้ไอวอ ไอเต่าหนังสือมานแม่งเหนแล้วไม่อยากเรียนเลย อิอิ วันศุกก้ไปเรียนสมสีกะเพื่อนๆ มันส์มากมาย แต่ปันหาคือแท็กซี่เนี่ยอาดิ เรียกโคดยากเลย ไปเรียนสายทุกวันชัว
ตอนนี้ก้เครียดมากมาย อยากจะเข้า สอวน.เคมี ให้ได้ เพราะปีที่แล้วมานคำคออยู่ ถ้าไม่ติดคงอ่ะนะ แล้วอีกอย่างในค่ายสนุกมากมาย อยากเข้าๆ เจอเพื่อนเยอะแยะเต็มไปหมด เมื่อปีที่แล้วก่อนเข้าค่าย ในเมล์มีคนไม่กี่คน พอเข้าเสด โอโห...มาเปนสองเท่าของที่มีอยู่เดิม 55+
ไปก่อนละ นานๆอัพที่ ไม่รุ้อัพไร
บายๆ คิดถึงทุกๆคนเลยน้า 11 mei จาเปิดเทอมแว้วคร้าบ มาอัพเรวกว่าปกติ เพราะอัพแทนเปสเก่าที่มีปันหาว่า เม้นแล้วมานมะค่อยขึ้น เลยมาอัพใหม่ๆ แล้วอาจเปนกานอัพครั้งสุดท้าย........................คิดถึงไหนเนี่ย ครั้งสุดท้ายของปิดเทอม -*-
ปิดเทอมน่าเบื่อมากมาย มะใช่มะอยากอยู่กะพ่อแม่น้า แต่มานไม่มีอารัยทามเรย วันๆก้นั่งๆ นอนๆ ออนเอม ฝึกร้องเพลง นานๆไปเตะบอล ตีกอล์ฟ(ตีตกน้ำกระจาย กำๆ)ที ไม่ก้เอาศัพท์สมสีมาท่องนิดหน่อย ปกติเปิดเทอม ปากไม่เคยอยู่สุข ครูพูดคำเราก้ต่อคำ แต่ปิดเทอมนี่ปากแทบไม่ขยับ(อยู่บ้านเงียบๆ แอบเปนเดกดี 55+)
เห้อ อีกมะกี่วันก้จาเปิดเทอมเเร้ว ไม่ใช่มะดีจัยน้า ดีจัยมากมายเลยแหละ คิดถึงเพื่อนๆ จาได้เจอเพื่อนๆ อีกครั้ง เเต่เพื่อนอยากเจอเรารึป่าวน้า(แอบเศร้า) จากม.4/1 ก้ไปเปน 5/1 จาเดกน้อยน่าร้าก ก้กลายเปน...อย่าพูดเลย(ไม่อยากเเก่เลยอ่ะ) ถึงเราจาแก่ขึ้นอีกปี แต่ความร้ากระหว่างเพื่อนไม่ได้แก่เลย มีแต่พัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ(เริ่มเน่าๆ) อัพไรอีกดี...อ้อ อย่าลืมทำงานปิดเทอมกานน้า ไทย 2 ชิ้น เคมีอีกชิ้น ใครยางม่าทำเค้าช่วยได้ ตอนนี้ว่างมากมาย เพื่อนๆรร.อื่นก้เอามาให้ช่วยได้น้า
เปิดเทอมวันแรกก้เริ่มเซงเลยแหละ เพราะเค้าต้องตัดทรงนักเรียนเกือบ 80 % เฮ้อไม่น่าตัดทรงนั้นเล้ย ซวยซ้ำซ้อน คิดถึงทรงรองทรงอ่า ใครมีวิธีทำให้ผมยาวเรวมาบอกหน่อยก้ดีนะ จาตัดวันอาทิดนี้แล้ว
บาย เจอกานเปิดเทอมทุกคนน้า คิดถึงมากมาย 06 mei ...ไปหาหมอฟันมา เหอๆ เกือบไม่รอดออกมาจากโรงบาลเเล้วเรา วันนี้เปนวันเสา ตื่นขึ้นมาพร้อมกับmp3ที่เปิดทิ้งไว้ทั้งคืนเหมือนเดิม(คือใช้ถ่านชาจไง เรยมะค่อยสะเทือนเป๋าเงินเท่าไร) เห้อวันนี้พ่อกะเเม่พาไปดูที่ใหม่ที่แถวๆสำโรง กะจาเปิดร้านใหม่นะ ระหว่างทางกลับบ้านได้เวลาที่จะต้องไปหาหมอฟัน(ตามที่เรียนมา 6 เดือนตรวจทีไง) ปกติจะตรวจกับคุนหมอใจดี หล่อแถวๆบ้าน(อย่าคิดมากแค่ชมหมอ ไม่ได้แสดงว่าเค้าเปน..........คนหล่อเหมือนหมอ -*- อ่าวอวกกานหญ่ายอ่ะนะ)
ที่ที่ไปหานี้เป็นโรงบาลอ่ะ แต่มะขอบอกว่าโรงบาลไร ตอนแรกเข้าไปก้นั่งรอหมอเรียก และแล้วก้ได้ยินเสียงที่เค้ารอคอยมานาน "คุณสมเลิด เชิญที่ห้องตรวจ 3 ค่ะ" โอโห เสียงพยาบาลวัย 20 ก่าๆ หวานชวนให้เข้าไปซะเหลือเกิน -*- พอเข้าไปถึงลางร้ายก้มาเยือน มานคือ กลิ่น คับ กลิ่นอันน่าดมชวนให้อาเจียร(อันนี้ก้เว่อไป) แต่คิดว่าเปนหมอที่เก่งม้าง เพราะคนต่อคิวเยอะมาก แต่ถึงจะเก่งยังไงก้ยังแก้ปันหาทางปากเค้าปันหานึงมะได้อยู่ดี นั่นก้คือ ปันหาที่มีสัตว์ชนิดหนึ่งอาศัยอยู่เปนฝูงๆ ซึ่งคุนก้รุ้ว่าอารัย (เพื่อนผู้ชายคงรู้กานดี 555+) พอถึงเตียงหมอวัย 50 กว่าๆได้ ก้ถามว่าชื่อไร อายุเท่าไร แล้วก้เริ่มตรวจคับ
พอตรวจไปเรื่อยๆ มาถึงขั้นตรวจหินปูน โอโหคับ หมอก้ได้เผยธาตุแท้ของเขาออกมา เขาได้ใช้ตะขอที่ไว้เกี่ยวหินปูน ตอนแรกก้เกี่ยวอ่ะนะ มานก้เจบแต่ไม่มาก ต่อไปเปนกานใช้ผงขัดฟันขัด โอโหครับ.......................ขัดแบบชนิดว่าเหนปากเค้าเหมือนพื้นรองเท้าหมอ ขัดแบบทั้งกด ทั้งสี ทั้งกระทุ้งโอยคิดแล้วจาเปนลม...คิดถึงหมอคนเก่าเลยครับ ยังไม่พอ หลังจากขัดเสร็จก้ถึงเวลาตะขอรอบสอง มาเกี่ยวไอผงขัดที่ติดตามฟันอยู่ คราวนี้ครับ ไม่เมือ่วานโดนภรรยาจับได้ว่าหนีไปเที่ยวพัดพง ก้คงเข้าสู่วัยทองรอบสอง พระเจ้า........!!!!!!!! แบบว่าพี่แกเร่งสปีด ถ้าอุปมาก้คงเหมือนตอนที่ โซนิค เจ้าหนูสายฟ้าวิ่งอ่ะครับ โอโห...ทั้งแสบ ปวด ทรมาน มากมาย และที่สยองสุด มานมาเกี่ยวโดนเพดานปากแล้ว พอเกี่ยวมานต้องกระชากใช่ป่ะ แกก้กระชากครับโอโห(รอบที่เท่าไหร่แล้ววะ) แบบว่าสะดุ้งสุดตัว เหนสวรรค์เรยคับ พอเสดหมอแกก้เอาผ้าที่ปิดหน้าเราไว้ เปนผ้าที่มีรูอยู่ที่ปากไว้ปิดเวลามานกระเดน สิ่งแรกที่เหน แทบสลบคาโรงบาล ถ้าเป็นผู้หญิงคงจากรีดลั่นจนโรงบาลบึ้ม เหนเลือดครับติดอยู่ที่ถุงมือหมอ.......ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเปนเลือดที่โดนกระชากเหงือกตอนนั้น
ไงครับฟังเรื่องเล่าที่ชวนให้ยิ้ม ไม่ก้หัวเราะ แล้วรู้สึกไงครับ (ใครที่พยักหน้าหรือ บอกว่าใช่ในใจตอนนี้ คงจามีสภาพจิตใจที่ผิดปกติ เพราะส่วนใหญ่คงจามีแต่คน ทำปากแบบว่าสยิวอยู่) เห้อนี่แหละนะ ชาติก่อนคงไปทำกะหมอคนนี้ไว้เยอะ ชาตินี้เลย อ่ะนะ
เอ้อ เเค่นี้ละกาน วันนี้ขอไปสลบบนเตียง พร้อม mp3 เครื่องเดิมก่อนละกาน
คิดถึงทุกๆคนนะคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ 28 april ไม่รุ้อัพไรดี...เล่าความโชคร้ายของตัวเองละกาน ระวังนะทุกคน ในที่สุดก้ปิดซัมเมอลงไปจนได้...ยังไม่อยากให้ปิดเลย อยากเจอเพื่อนๆทุกคน อยู่บ้านมานก้ไม่มีอารัยทำ นั่ง นอน ดูทีวี โดนบังคับอ่านหนังสือ(ข้อนี้เซงสุดๆ)
วันนี้ถือเปนวันที่ร่างกายของข้าพเจ้าได้รับการทรมานจากสวรรค์ เริ่มจากตอนเช้า เดินมารร. ข้ามถนน ระหว่างข้ามเท้าดันเรวกว่าตัว โดนรถสามล้อเหยียบเข้าเตมๆ แบบว่านะร้องจ้ากในใจ เดินกระเผกๆมารร. พอตกกลางวันบ่ายๆ เตรียมไปเรียนสมสีกะเวลาออกจนถึงที่นั่นพอดีแบบทุกวัน แต่.............................วันนี้รถแท็กซี่มันดันไม่มีเลยครับ คือไปลงที่สถานีอารีย์น่ะ ปกติลงปั้บเรียกปุ้ป นี่หรอยืนรออยู่ 20 นาที ระหว่างนั้นไอพวกที่มารอที่หลังสันดานเสียเดินมายืนข้างหน้าเค้าเพื่อจาเรียกให้ได้ก่อน แต่ก้ยังไม่มีมา เลยข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามเป็นทางสวนกะจาเรียกแล้วค่อยกลับรถ แต่ก้นั่นแหละ พอข้ามมาฝั่งนี้กลับไม่มีมาอีกเลย ส่วนฝั่งเดิมที่เคยยืนอยู่.............พระเจ้า.............มาเปนฝูงครับ สรุปรอฝั่งนี้อีก 10 นาที แล้วข้ามกลับไปฝั่งเก่ารออีก 5 นาทีถึงได้รถ ขาแทบหมดแรง
พอถึงสมสี สายไปเกือบชม. พอเริ่มนั่งเรียน ปรากดว่า ปวดหัว เพราะปวดท้อง เอ๊ะยังไง งง....นั่นก้คือคงเปนเพราะไม่คอยได้กินข้าวกลางวัน มานเลยหิว(เดวนี้เริ่มปวดทุกวันเวลานั่งเรียนสมสี) มานก้เลยทำให้ปวดหัว(อาจเปนเพราะนอนดึก เพราะมัวแต่โหลดเพลง และต้องฟังเพลงก่อนนอน 1 ชม.) แบบปวดมากมาย เลยออกจากห้องระหว่างเรียนไปเข้าห้องน้ำ.......และแล้วสวรรค์ก้ได้แกล้งอีกครับ ระหว่างเดินอยู่ในห้องมานสว่าง แต่ออกมาเดินลงบันได มานหน้ามืด คงไม่ต้องบอก.........ล้มกลิ้งตกบันไดครับ โชคดีไม่มีคนเหนน แต่ว่านะ ปวดมากมายอ่ะ แล้วกลับขึ้นไปเรียนจนจบ เพราะพ่อมารับเรวไม่ได้ (ไปตีกลอ์ฟตามเคย...เพราะบ้ามาก ถึงขนาดเอามาตั้งเปนชื่อลูกไง)
เออ...ไม่มีไรละ นี่ก้ยาวมากมายแล้ว ตอนนี้ก้เเค่รอให้ผมยาวกลับมาเหมือนเดิม และก้จาไม่ตัดทรงนี้อีกแล้ว ดูแล้ว.....อ่ะนะ สิวเพิ่มขึ้นด้วย แต่โหม่งบอลเเรงขึ้นนะ(เกี่ยวมั้ยเนี่ย)
ไปละทุกคน ช่วงนี้อาจออนไม่มาก แล้วก้ไม่ดึกนะ ไม่มีข้ออ้างออนเอมน่ะ 55+
เออ...ก่อนจบขออีกนิสนึง ขอเตือนเพื่อนๆทุกคนที่ไม่กินข้าวให้เลิกคิดซะแล้วกลับมากิน เพราะมานจาทามให้ปวดท้องนะ โดยเฉพาะคนที่เค้าเคยเตื่อนไปแล้ว.....................ถึงแม้เค้าจาทำเองก้ตาม - _ -"
BYE EVERYBODY...................................GOD BLESS YOU!!! 20 april กำๆๆๆๆๆๆชีวิตตู...มือถือหายอีกแล้ว เซงหว่ะ และแล้วชีวิตเค้าก็ได้กลับเข้าสู่ห้วงแห่งความซวยอีกครั้ง เมื่อวันที่เลือก สว. รร.หยุด เค้ากะเพื่อนก็ไปเที่ยวแบบเที่ยวกับเพื่อนที่เค้าจาไปเรียนต่อนอก(ไออาทไง) นี่เลยเล่นผลาญเงินซะ ทั้งเข้าสตูดิโอถ่ายรุป เกะ...เหอๆ ปลาหมึกชุบแป้งทอดคนละชิ้น 99 บาท โคดแพงเลย แอะแฮ่ม ได้โชเสียงร้องเพลงครั้งแรกด้วย...คนที่ถูกรักของบอดี้แสลม เย็นก้ไปเรียนสมสีต่อ
วันต่อมาความซวยก้บังเกิด รุปที่ถ่ายมีรุปนึงอนาจารมาก ดันแพร่ไปถึงคอนแวน และยังไม่หมดครับ ความซวยชั้นที่สอง มือถือหายยยยยยยยยยยยยยยยยยย...คือตอนกลางวันไปเตะบอลแล้วมานเกะกะ ซัลโวไม่ค่อยถนัด(ข้ออ้าง เหอๆ) เลยตัดสินใจซึ่งเปนการตัดสินใจที่โง่ที่สุดนั่นคือ เอามือถือวางไว้ที่ม้านั่งข้างสนาม ไม่กล้าฝากยามเพราะเกรงใจ(โง่ของแท้) และแล้วหลังเตะบอล เหงื่อมานดันออกมากมาย เลยรีบวิ่งขึ้นห้อ(ก่อนที่ตัวมานจามีกลิ่นที่ไม่มีใครอยากดม - -") พอจาไปเรียนสมสี จ้ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อุทานในใจว่า มือถือตูไปไหนวะ
สรุปท้ายสุดหายครับ เลยต้องยืมเงินเพื่อนคนละพันสองพัน รวม 5000 บาท รวมกับเงินตัวเองที่มีติดตัวอยู่อีกพันกว่า และที่ทุเรดสุดคือต้องไปยืมคนขับรถอีกพันนึง พอไปถึงมาบุนคอง ความซวยครั้งที่สามก้มาเยือน มือถือรุ่นที่เค้าซื้อเมื่ออาทิดก่อน แม่......ง ดันขึ้นราคาอีก 400 เซงโลกเรยตู แล้วยังต้องไปซื้อเบอร์อีก 200 เลือกเบอที่มานขึ้นด้วย 01 เหมือนกาน เผื่อแม่จามได้ว่าเบอเก่ามานขึ้นด้วย 01 เหมือนกาน
เออไหนๆก้บอกละ เบออเค้าใครยังไม่มีนะ เบอปกติ 019212800 เดวพุ่งนี้ก้ได้คืนละไปทำเรื่องมา อีกเบอคงจานานๆใช้ที 013010472 เหอๆ เอาแค่นี้ดีกว่า เดวยิ่งเล่ายิ่งซวย 55+
บายนะทุกคน ใครมีวิธีสะเดาะเคราะดีๆ ก้มาบอกด้วยละกัน 06 april มีเรื่องของความรักมาเล่าให้ฟัง...ไม่ฟังจะเสียใจ มีผู้ชายคนหนึ่ง สมมติชื่อ ออฟ เป็นคนค่อนข้างขี้อาย ไม่กล้าแสดงออกหากไม่ได้อยู่กะเพื่อนๆ วันหนึ่งเขาได้ไปพบกับคำคำหนึ่งที่เขาไม่รุ้จักมาก่อน นั่นคือคำว่า "ความรัก" เมื่อเขาได้พบกับคำคำนี้ เขารุ้สึกว่าชีวิตเขาได้เปลี่ยนไป พบว่าชีวิตตัวเองยังคงมีค่าอยู่บ้าง เขารุ้สึกว่าทุกลมหายใจของเขามีแต่ผึ้ง มองไปทางไหนก้คิดแต่ว่าคนที่อยู่รอบด้านเขาเปนผึ้งไปหมด
ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่มีผู้หญิงมาชอบพอสมควร (อาจเป็นเพราะความปันยาอ่อน และซื่อๆของเขา เพราะเขาไม่ได้มีอะไรดีเลย) แต่ทว่า อาจป็นเพราะสวรรค์ได้กลั่นแกล้งเขา แทนที่เขาจะชอบคนที่มาชอบเขา เขากลับไปชอบผู้หญิงอีกคนหนึ่ง สมมติว่าชื่อผึ้ง ซึ่งผู้หญิงคนนี้นั้นเป็นเพื่อนกับคนที่มาชอบเขาก่อนหน้านี้แล้ว แต่เขาเป็นคนใจเดียว เมื่อชอบใครแล้วก็เปนการยากที่จะเปลี่ยนใจ ผึ้งก้พยายามที่จะเลิกติดต่อกับเขาทุกทาง ไม่ว่าจะไม่รับสาย บลอคในเอม เพราะผึ้งคิดว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้เพื่อนของตัวเองไม่สมหวังในความรัก
ผึ้งเป็นคนที่มีนิสัยดี ขี้เกรงใจ เปนคนที่ ออฟ คุยด้วยแล้วมีความสุข แต่ทว่าเขามีอุปสรรคสำคัญมาก นั่นคือแม่ของเขาเป็นคนที่เข้มงวดมาก ทำให้ออฟติดต่อกับ ผึ้งลำบากมากขึ้น อีกทั้งระยะทางก้เป็นอุปสรรคด้วยเช่นกัน แต่แม่ออฟบอกเสมอว่าจะให้มีแฟนได้ก้ต่อเมื่ออยู่มหาลัย ดังนั้นออฟจึงคิดจะคบผึ้งอย่างเงียบๆไปจนถึงวันนั้น
ออฟ สามารถทำทุกอย่างเพื่อผึ้งได้ หากแม่เขาไม่ว่าอะไร เขาก้พร้อมที่จะไปรับผึ้งถึง รร. และพาไปส่งที่บ้านทุกวัน เขาพร้ออมที่จะทำในสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาก่อน เขาพร้อมที่จะปรับปรุงตัวให้เป็นคนดีที่เหมาะสมสำหรับผึ้ง
แต่มันก้แน่นอนที่ว่า ผึ้ง เป็นคนที่นิสัยดีย่อมมีผู้ชายที่มาชอบเยอะมากมาย ผึ้งมีสิทธิ์ที่จะเลือก ซึ่งออฟหวังอย่างไม่มีทางเป็นไปได้ว่า จะให้ผึ้ง หันมาสนใจในตัวเขาบ้างสักนิดก้ยังดี
และแล้ววันหนึ่งเพื่อนของผึ้งก้โทรมาบอกว่า ออฟอย่าคิดไรเกินจากความจริงนะ เพราะเราไม่ได้ชอบออฟ และก้ยังคอยส่งแมสเสสมาเชียร์ออฟบ้าง ออฟก้เริ่มจะสบายใจขึ้นมาบ้าง แต่ทว่าผึ้งก้ยังคงคิดว่าตัวเองเปนต้นเหตุที่ทำให้เพื่อนต้องผิดหวัง แต่ไม่ใช่เลย
ในที่สุดวันที่ออฟรอคอยก้มาถึง ออฟและผึ้งได้เรียนพิเสดที่เดียวกัน และเวลาเดียวกัน ออฟได้เจอผึ้งในชุดนักเรียนเปนครั้งแรก ออฟได้เข้าไปขอร้อง ผึ้งว่าให้ช่วยรับโทรศัพท์ด้วย แต่ผึ้งไม่รับปาก
วันต่อมา ออฟเหนผึ้งยืนอยู่กับเพื่อนผึ้งคนหนึ่งที่เขาก้ชอบผึ้งเช่นกัน วันนั้น ออฟเลยถามผึ้ง ซึ่งเปนคำถามที่กว่าจะพูดออกไปนั้นยากมาก โดยถามว่า ผึ้งมีคนที่ชอบหรือยัง ถ้ามีแล้วเขาพร้อมที่จะ ยอมแพ้ และคอยดูเเลอยู่ห่าง เพราะไม่อยากทำให้ผึ้งต้องต้องผิดใจกะคนที่เขาชอบ แต่ผึ้งไม่ขอตอบ
ออฟไม่รุ้ว่าผึ้งคิดยังไง อาจคิดรำคานออฟ ไม่อยากเจอ หรือยังไงไม่เข้าใจ แต่ออฟอยากให้รุ้ไว้ว่าออฟเป็นห่วง และยังรักผึ้งเสมอ
ตอนนี้ออฟเหมือนกับคนที่ไร้ความรุ้สึก คิดฟุ้งซ่าน หัวใจเหมือนกับโดนบีบอยู่ตลอดเวลา ไม่อยากจะทำอะไรในชีวิตอีกต่อไปแล้ว ถึงแม้จะมีคนที่ชอบเขาอยู่รอบตัวเขามากมายก้ตาม เพราะคนที่เขาชอบกลับเหมือนว่าไม่สนใจในตัวเขาสักนิด 22 maart สูตรลับวิธีดูแลใบหน้าให้ดูอ่อนกว่าวัยและร่างกายของ(น้อง)สมเลิศ ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณน้องโบ คอนแวน(อยากเรียกว่าพี่มากกว่า)ที่ช่วยแต่งหน้าเมนของสเปสให้มานดูสดชื่นขึ้นมาหน่อยก่อน
ดีๆ วันนี้ไม่รุ้มาอัพไรดี ก้จามาบอกวิธีดูแลหน้าแล้วก้ตัวของเค้าละกาน เพราะมีคนถามกันบ่อยว่า ทำไมเค้าถึงมะมีสิว(คงตาไม่ดีกาน เหอๆ)
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนวว่าหน้าเค้ามัน - มันมาก (แบบเอามาสกัดทำน้ำมันได้เลย)
เริ่มจากหน้า เมื่อตื่นนอน พอลุกจากที่นอนแล้วก้จาไปล้างหน้าด้วยน้ำเปล่า (ถ้าไม่แอบนอนต่อนะ เพราะตื่น 7 โมงก่าๆ) หลังจาลงไปกินข้าวเสดก้ขึ้นมาอาบน้ำ เปนการล้างหน้าครั้งที่สองโดยล้างด้วยสบู่ผสมยารักษาสิว (ทำให้หน้าแห้ง) ถ้าอยู่บ้าน ประมาน 9-10 โมงก้จาล้างหน้าอีกรอบด้วย Nivea for Men 5 in 1 (จะทำให้หน้าเรียบ ไม่มีจุดด่างดำ แต่หน้าจะกลับมามันเร็วมาก) พอกลางวันก้ล้างอีกโดยใช้ DEGAZE สูตรสำหรับผิวหน้ามัน (เย็นมากๆ ใช้แล้วหน้าแห้ง) ต่อมาประมานบ่าย 2-3 ก้ล้างอีกโดยใช้ Nivea for Men 5 in 1 อีกรอบ ตกเย็นอาบน้ำหลังจากกินข้าวก้ใช้ สบู่ผสมยารักษาสิวอีก แล้วตามด้วยยาทาสิว ชุดที่ 1 (เพิ่งใช้เพราะทนไม่ไหว) ก่อนลงไปออนเอมตอน 4-5 ทุ่ม ก้ล้างหน้าอีกแตใช้น้ำเปล่า แล้วตามด้วยยาชุดที่ 2 ออนเอมเสดตอนตี 1-2 ก้ขึ้นมาล้างหน้าโดยใช้ Nivea for Men 5 in 1 อีกครั้ง เปนกานจบการดูแลหน้า ใน 1 วัน
ต่อมาเปนจมูก เดวนี้ลองใช้ แผ่นแปะจมูกของ Biore แปะไว้ประมาน 10 นาที แล้วดึงออก มานจาดึงไขมันส่วนเกิน สิวเสี้ยนออกมา (แต่เจบนิดๆ เพราะมานจาดึงขนเลกๆออกมาด้วย)
ส่วนหู จาใช้คัตเติลบัทชุบแอลกอฮอล์ล้างรูหูทุกอาทิด แล้วก้ใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดที่ใบหูและรอบๆ
มาที่ตัวบ้าง ก้จาบอกถึงสบู่ที่ใช้อยู่ ตอนนี้หน้าร้อนใช้ Protex Sun care ขอบอกว่าดีจิงๆ (ทำให้ผิวชุ่มชื้น ไม่แสบผิวเวลาโดนแดดนานๆ) แต่ปันหาตอนนี้คือ สิวมานเริ่มขึ้นหลังแล้วอ่า อาบน้ำเสดก้ทาครีมเพื่อให้ผิวมานดูดีบ้างเลกน้อย
สุดท้าย ส่วนทวารหนัก (ตูด) ควรใช้สบู่ล้างทุกวัน เช้า เย็น เพื่อรักษาความหอมให้คงอยู่ตลอดไป
พอแระ แค่นี้ก้น่าจาพอ ใครสนใจลองๆไปทำดูดิ น่าจาช่วยไรได้บ้างนะ
บาย คิดถึงทุกคยเลย จาเปิดเทอมซัมเมอแว้ว |
|
|
%22%22%db%9e%e2%97%8f%e2%97%8f%5bG%5d%d0%a4L%5b%e2%82%a3%5d_%5bZ%5d%40%e2%97%8f%e2%97%8f%db%9e%22%22+(%22-_-)+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
